Addò vaco povero a mme
si ‘a fiamma smorta
d ’a speranza
cchiù nun me fa luce,
si tutt’e sbarie
comm’a pampuglie
se porte ‘o viento
e sempe speruto
annante a nu suonno
‘o core scuncertato
cchiù nun dà nu suspiro?
Doppo ca t’a fatto
na capa tanta,
cu priezza ‘a speranza
t’arravoglia e te carrea
po’, busciarda
e stretta ‘e pietto,
zuoppo e cecato,
fermo a n’angolo d ’ ‘a vita
senza te ne addunà te sbatte!
‘A ggente nun capisce
ca si tu patisce
e pucundria agliutto,
ca si ‘o core cu ragione
scunocchia e allucca,
nun è certo pe’ gulio,
ma e pecchè sulo malasciorta
l’ha tenuto cumpagnia!