Nun se lamentava maje Catalano
si pure a casa nun teneva
e nisciuno s’’o curava;
l’abbastava magnà ‘nu muorzo ‘e pane.
A sera sott’’e stelle s’addurmeva
‘ncoppa ‘e cartune mmieze ‘e ggrare ‘e Montesanto
cu na jatta ca teneva cumm’amante
E ‘nu cane accucciulato c’’o guardava.
Ma succedette ‘n episodio strano,
tre llire truvaje mmiez’a ‘na via.
Che n’eva fa si nun teneva nu vulìo?
Nu terno se jucaie Catalano.
Arrivaine solde a mmappate
e dint’’a capa ‘na gran confusione.
Che se puteva fa cu tutt’sti milione?
‘Na casa, ‘nu lietto, tanti magnate…
Guardaje ‘e cartune ‘a luntano,
po’ ‘a jatta e ‘o cane spellacchiato
pensaje ca non tutto era perduto:
facette una lampa cu ‘e sorde Catalano.