PoeticHouse - Il Portale dei Poeti e della Poesia
Pubblicata il 01/07/2026
Aspiette e’ ‘o tiempo passa…
‘Sta stanza è sempe ‘nchiusa.
chisto silenzio assurdo
te fa agliottere amaro
tutt’ ‘e paure toje.
stunata de penziere,
co’ ‘a capa ‘n faccia ‘o muro,
fiss’ ‘o lilorge appiso…,
che, rutto, sta fermato…,
ma tu te ‘o ‘uarde ancora
pecchè distratta staje.
te vide annanze a l’uocchie,
minuto pe’ minuto,
‘na lotta assaje putente
da vita contro ‘a morte,
e chesta rraggia “fotte”
tutt’ ‘e penziere tuoje.
nun saje chiù truvà pace.
chiagne tu sola e priej
‘sta statua da Madonna
…llà annanze ‘e piere tuoje,
penzanne a mamma toja
che, sola, sta luttanne
pe’ vencere co’ ‘a morte.
ma all’impruvviso, o vvi’ ll’oco…!
‘A porta s’ è arraputa!
…Cirche ’e capì ch’ è stato!
…Llà dinto ch’è succieso!
passano a’ uno a’ uno,
pe’ ‘nnanze a lluocchie tuoje,
miereche “sordomuti”
ma tu sbircianne vide,
mentre se ‘nzerra ‘a porta,
‘a faccia ‘e mamma toja
e’ ‘nu lavaggio appiso,
…allora t’accumpare
‘o pizzo ‘e ‘nu surriso.
pienze che allora è fatta!
…Mammeta è asciuta viva!
no, nun te pare ‘o vero
‘e chello ca è succieso!
…Cade ‘n ginocchio e vàse
‘e piede da Madonna
pe’ ‘rràzzia ricevuta.
  • Attualmente 2/5 meriti.
2,0/5 meriti (1 voti)